Miek Zwamborn & Rutger Emmelkamp – Lied voor Hazelaar en Berk

Deelnemers van Our Living Soil

Hoe kan het landschap, door verschillende ogen bezien en op een meerstemmige en zintuiglijke wijze in kaart gebracht, nieuwe inzichten verschaffen, verhalen opwekken en mogelijkheden bieden voor een duurzamere relatie tussen mens en omgeving?

 

Voor Our Living Soil ontwikkelen Rutger Emmelkamp en Miek Zwamborn de installatie Lied voor Hazelaar en Berk waarin zij zich richten op de noordflank van Torr Fada; een dichtbegroeide helling met overblijfselen van. Het inmiddels zeldzame Keltische regenwoud en ruïnes van een van de vele dorpen op het Schotse eind Mull. Schrale grond bood de van oorsprong Schots-Gaelisch sprekende bevolking een voedingsbodem waar vanuit een rijke cultuur kon ontstaan. Deze cultuur, van ver voor de bronstijd, is vanaf ±1750 doelbewust aangetast en voor het meerendeel verdwenen (Highland Clearances). Datzelfde geldt voor de flora en fauna. De hierdoor ontstane culturele stilte en landschappelijke verschraling worden overstemd door oceaangebulder, blatende schapen en groeiend tourisme. Alom aanwezige ruïnes, sporen van voormalige akkers en flarden oerbos geven nog een indruk van de rijkdom en drukte van welleer. De traumatische leegte vraagt om een uiterst zorgvuldige benadering en roept vragen op over hoe nieuwkomers op het eiland zich tot dit gebied tot de complexe kwesties zouden kunnen verhouden. In deze installatie, die onderdeel is van een meerjarig, collectief onderzoek (KNOCKvologan) pogen Rutger Emmelkamp en Miek Zwamborn dit landschap vol tegenstrijdigheden onder de aandacht te brengen. Achter Lied voor Hazelaar en Berk ligt het idee dat humus, veen, zand, klei en gesteente cultuur-genererende substanties zijn en dat de lokale bodemsamenstelling kan helpen met het invullen van de ontstane leegte.

 

Lied voor Hazelaar en Berk

In Lied voor Hazelaar en Berk zoomen Rutger Emmelkamp en Miek Zwamborn in op de noordflank van Torr Fada; een dichtbegroeide helling met overblijfselen van Keltisch regenwoud en ruïnes van dorpen van de oorspronkelijke bewoners van het Schotse eiland Mull.

Schrale grond bood de Gaelic sprekende bevolking een voedingsbodem waar vanuit een rijke cultuur kon ontstaan. Deze cultuur, van ver voor de bronstijd, is vanaf ±1750 doelbewust aangetast en voor het meerendeel verdwenen (Highland Clearances). Datzelfde geldt voor de flora en fauna. De hierdoor ontstane culturele stilte en landschappelijke verschraling worden overstemd door oceaangebulder, blatende schapen en groeiend tourisme. De alom aanwezige ruïnes, sporen van voormalige akkers en flarden oerbos geven nog een indruk van de rijkdom en drukte van welleer.

De traumatische leegte vraagt om een uiterst zorgvuldige benadering en roept vragen op over hoe nieuwkomers op het eiland zich tot dit gebied met haar complexe kwesties zouden kunnen verhouden. In deze installatie die onderdeel is van een meerjarig en meerstemmig onderzoek pogen Rutger Emmelkamp en Miek Zwamborn dit landschap in al zijn tegenstrijdigheden onder de aandacht te brengen. Achter Lied voor Hazelaar en Berk ligt het idee dat humus, veen, zand, klei en gesteente cultuur genererende substanties zijn en dat de lokale bodemsamenstelling kan helpen met het invullen van de ontstane leegte.

In de pers, Kunstenaars